Arkusz maturalny z fizyki – poziom rozszerzony – rok 2016 („nowa matura”) – zadania nr 5 – 8

Zdanie 1
Dokonajmy rachunku jednostek:
Jednostka współczynnika tarcia tocznego, oznaczona jako x, musi mieć wymiar metra (m), bo tylko wtedy rachunek jednostek zostanie spełniony.
Zdanie 2
Zgodnie z treścią zadania przyczyną występowania tarcia tocznego jest zjawisko odkształcania się podłoża oraz toczącego się ciała. W przypadku, gdy sztywny (nieodkształcalny) walec będzie poruszał się po nieodkształcalnym podłożu, siła tarcia tocznego będzie równa zero, bo f = 0 m.
Zdanie 3
Siła tarcia tocznego zależy wprost proporcjonalnie od współczynnika tarcia tocznego f i siły nacisku Fn oraz odwrotnie proporcjonalnie od promienia R toczącego się ciała. Dwa stalowe walce, toczące się po tym samym podłożu, mają jednakowe masy oraz różne promienie. Oznacza to, że siła tarcia tocznego T przyjmuje różną wartość dla każdego z walców.
Zdanie 4
Siła tarcia tocznego jest odwrotnie proporcjonalna do promienia R toczącego się ciała: im większe koło wózka (większy promień koła), tym wartość tarcia tocznego jest mniejsza. Zgodnie z tym faktem, trudniej, a nie łatwiej, jest ciągnąć wózek o mniejszych kołach.
Prawidłowa odpowiedź: 1 – P, 2 – P, 3 – F, 4 – F.

Dwa stalowe walce mają jednakowe masy, długości oraz różne promienie. Siła tarcia tocznego jest odwrotnie proporcjonalna do długości promienia, w związku z czym na większy walec będzie oddziaływać mniejsza siła tarcia tocznego. A co z głębokością odkształcenia podłoża? Siła nacisku na podłoże ze strony małego i dużego walca jest taka sama. Wiemy jednak, że styk pomiędzy ciałem a podłożem nie zachodzi w jednym punkcie, lecz na pewnym obszarze. Im większa kula (większy promień), tym większa powierzchnia styku z podłożem. Związek pomiędzy siłą nacisku a powierzchnią styku opisuje dobrze znany wzór na ciśnienie:
Prawidłowa odpowiedź: C – 1.

Obydwa obrazy przedstawiają ten sam fragment sfery niebieskiej podczas dwóch nocy: 6 stycznia 2010 roku i 14 lutego 2010 roku. Planety, w przeciwieństwie do gwiazd, zmieniają swoje położenie na niebie. Spośród obiektów zaznaczonych na obrazach, tylko obiekt A zmienił swoje położenie, w związku z czym:
Prawidłowa odpowiedź: obiekt A jest planetą.

Paralaksa to zjawisko zmiany położenia bliższego obiektu na nieboskłonie względem obiektów bardziej odległych, spowodowane zmianą miejsca obserwacji wskutek przemieszczenia się (zmiany pozycji) obserwatora. W astronomii pomiar kąta paralaksy pozwala wyznaczyć odległość do danego ciała niebieskiego.
Prawidłowa odpowiedź: 1 – F, 2 – P, 3 – F.

Układ możemy potraktować jak wahadło matematyczne, w związku z czym okres drgań układu obliczymy z poniższego wzoru:
gdzie:
L – długość wahadła równa odległości punkt zaczepienia nici – środek masy układu,
g – przyspieszenie ziemskie.
Znając okres drgań układu możemy obliczyć prędkość przesuwu taśmy. Wiemy, że taśma przesuwa się ze stałą prędkością, dlatego korzystając ze wzoru na prędkość w ruchu jednostajnym prostoliniowym, mamy:
gdzie s to długość o jaką przesunęła się taśma papierowa podczas trwania czasu
Zgodnie z teorią, maksymalna prędkość drgań układu wynosi
gdzie A to amplituda drgań układu równa ok. 7 cm (połowa szerokości taśmy wynosi 7,5 cm; przyjmujemy, że amplituda wynosi nieco mniej niż 7,5 cm)
Prawidłowa odpowiedź: T = 1,74 s, Vt = 11,5 cm/s, Vmax = ± 25,3 cm/s.

Okres drgań jest proporcjonalny do długości wahadła: im większa długość wahadła, tym większy okres drgań. Wraz ze zmniejszaniem się ilości piasku w naczyniu długość wahadła, tj. odległość punkt zaczepienia nici – środek masy wahadła, ulega zwiększeniu, w związku z czym okres drgań tego układu również będzie wzrastał.
Prawidłowa odpowiedź: C – 1.
Rozwiązania kolejnych zadań z tego arkusza maturalnego znajdziesz na poniższych stronach:
Dodaj komentarz